TAALVERLOEDERINGEN

22-10-2020: Het instituut universiteit

Laatste wijziging gemaakt op 22 februari 2022 door reinedumonde

Dit vod van een e-mail stuurt “Team Wellbeing Week” namens het internationaal erkende instituut de Universiteit Utrecht het wereldwijde web op zonder zich daar ook maar een haar voor te schamen. Ik weet niet wat ik lachwekkender vind: de lachworkshop, de mentale gezondheid die al dan niet op pijl gehouden wordt of de onderwijsactiviteiten met een tussenspatie. Dit team heeft duidelijk kak aan mijn mentale gezondheid, want anders deed de tekstschrijver wel beter zijn best.

Hier! Zelfs het online hulpje LanguageTool geeft het al aan. “Zou fout kunnen zijn”?! Dit ondermaatse stuk proza zou geprint op toiletpapier nog onderdoen voor het toiletpapier van de NS! Lactacyd zou daar een goedlopend stukje merchandise van kunnen maken!

In nog geen 305 woorden zeven knoeperds van taalfouten. Ik hoor je denken: “Maar een van die fouten betreft een taalfout die in een paar regels daarvoor ook gemaakt wordt.” JE HEBT HELEMAAL GELIJK! Zes fouten valt hartstikke mee. Als de gedachtegang was ‘hoe meer woorden we typen, hoe kleiner het foutenpercentage’ zal zijn, dan vind ik dat een op z’n minst experimentele tactiek. “Coronacheck” zal ongetwijfeld nog niet in een groen of wit boekje staan, maar om het dan maar gelijk te schrijven alsof een of andere Amerikaan gaat over de subsidies voor en het voortbestaan van de universiteit gaat ook wat ver. 

Dan rijst bij mij de vraag “Verwacht ik van een gemiddelde IKEA-medewerker kennis op montagegebied, of volstaat daar gangpadkennis?” Ik weet tenslotte ook niet precies waar Bentveld stopt en Zandvoort begint. Wou ik graag zo houden, overigens. Zou het Team Wellbeing Week zich er ook beter bij voelen om geen Nederlands, maar een soort aftands dialect te bezigen in naar duizenden studenten, je weet wel: academici, gestuurde e-mails? Zou het een nieuwsoortige therapie-achtige aanpak zijn om ons aller welzijn te vergroten? Voor mij persoonlijk werkt die dan averechts, maar het zou niet voor het eerst zijn dat een algemeen geaccepteerde en toegepaste techniek niet aanslaat bij mij.  Zou het Team Wellbeing Week de boel van binnenuit aan het uithollen zijn [1] en een mauricedehondje aan het flikken zijn? Zou een nazaat, niet te verwarren met een nageboorte, van Maurice in dit team zitten? Zou er wel een haar op het hoofd geschaamd worden? Valt niemand anders hierover? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden.

Nu ik officieel op zoek ben naar een heuse baan, is tekstschrijver in dit team wellicht wel weggelegd voor mij. Immers, er is mij meermaals verteld dat mijn positiviteit licht in donkere tijden brengt en dat mijn kijk op de wereld bijdraagt aan een algemeen geestelijk welzijn. Als dit niet het welzijn is dat ze zoeken daar in het Utrechtse bolwerk, dan is typist misschien nog wel een optie. Zoals Chantal over me gezegd zou hebben: “Wat kan ze typen, hè, die meid.” 

Een visitekaartje zijn voor het bedrijf waar je werkt is menigeen vreemd, lijkt wel. Je hebt Stacey van PostNL, Anja van gemeente Alkmaar, Mandy van de MediaMarkt, Jolijn van de lokale woningbouwvereniging en al die mislukte condo’s van de NS. Ik moet toegeven dat Stacey het niet getroffen heeft, want PostNL is niet meer te redden. Wat vónd ik het jammer dat Sandd opgekocht werd en ansichtkaarten dus weer met PostNL gestuurd moeten worden, of digitaal. Of erger: niet. Hart voor de zaak is een luxeproduct, want  het enige wat we willen is onze te hoge huren met onze te lage lonen betalen. Waar het geld vandaan komt, deert ons niet. Dan maar postbezorger worden… Tips voor alternatieven voor die prostituettes van de post graag hieronder in de reacties.

Wat zou de oorzaak toch zijn voor dit door fouten geteisterde mailtje? Zou het te laat, dus haastig opgesteld zijn? Zou een dyslect dit voor zijn rekening genomen hebben? Zou de universiteit Utrecht nu zo ver gaan  dat ze alternatieve spelling  aanmoedigt? Er is schijnbaar al een tendens in het academisch Frans bezig om de tekst te vervrouwelijken. Schreven we eerst de pluralis majestatis gewoon nog overal, nu moet die verenkelvoudigd worden en bovendien vervrouwelijkt, opdat de academica zichtbaar wordt. Brrrr. Laat ze me een aanrecht geven, in plaats van een diploma.

[1] Dit doet me denken aan een anekdote over mijn opa in de en zijn glorietijd. Toen zijn bloedjes van kinderen hongerleden op last van De Duitser, vroeg hij aan zijn kaasboerbuurman om een beetje hulp. Die werd hem geweigerd. Daar hij dorps-en-omstreken-rietdekker was, moest hij later het dak van de kaasboerbuurman opnieuw beleggen. Mijn opa keek van bovenaf op de kazen die daar te rijpen lagen. Niets stopte hem toen om met zijn ronde mes, in onze familiemond ook wel kaasuitholler genoemd, te zorgen dat hij naast het dak, ook de boterham van zijn bloedjes van kinderen kon beleggen. Och, waren er toen maar bewakingscamera’s, want wat zouden we dan nu genieten van de blik van de kaasboerbuurman toen hij ontdekte dat de kaasjes niets meer dan de korst meer waren. Och, wat smaakte die kaas goed, ongetwijfeld.

Repliek hier:

%d bloggers liken dit: