BLOG 2.0

Scharrelen

Laatste wijziging gemaakt op 24 februari 2022 door reinedumonde

Scharrelen. Een woord dat in verschillende situaties zúlke verschillende connotaties kent.
Een collega heeft me voor de tweede keer laten weten dat hij ervan uitgaat dat ik in mijn jonge jaren ook gescharreld heb, of erger: dat ik dat nog doe. Straal ik zulks uit? Dan doe ik toch iets niet goed, als dat het geval is. Wellicht komt dat door het gebruik van WhatsApp en door de typfouten die ik daarop maak en de gele poppetjes die ik gebruik. Er is me namelijk door iemand anders verteld dat ik meer gele poppetjes moet gebruiken in mijn communicatie, opdat de ontvanger van mijn berichten begrijpe dat ik niet altijd serieus ben als ik een zo zwart als de nacht grapje maak. Wellicht is het de generatiekloof die de collega in kwestie doet geloven dat ik scharrel. Wellicht pure desinteresse in mijn zijn. Wellicht een inschattingsfout.

Scharreleieren smaken mij persoonlijk niet anders dan de eieren die in een plastic verpakking onderaan het eierenschap liggen, die je voor een habbekrats kunt kopen. De eieren die ik van een boer heb gekocht onlangs, bij zo’n kastje aan de weg, waar je je centjes in een blikje moet doen – allemaal op goed vertrouwen – smaken me ook precies hetzelfde als de dure biologische maïseieren met drie keurmerken waar ons aller veganist Raoul zelfs blij van zou worden. Dit vertrouwen is overigens wederzijds. Ik moet er maar van uitgaan dat de eieren vers zijn, dat ze van een kip zijn, dat ze onbevrucht zijn en dat de kippen een beter leven hebben dan de habbekratseierenkippen. 

Vroeger hadden we kippen op het terrein. Ik vond toen al dat ze tegenvallende eieren legden. Klein, op onregelmatige basis, verstopt onder het stro, met gevaar voor eigen leven, in alle deemoed, ze moeten pakken, want je weet nooit wanneer zo’n beest een charge uit gaat voeren… Nee, dat is niets voor mij. Ik kan me ook niet herinneren dat de smaakbeleving er een uit duizenden was en dat ik nooit meer anders wilde. „Supermarkteieren? Niets voor mij.” Dat is een slogan die niets voor mij is. Het is mij allemaal eender.

Eendeneieren wil ik nog wel eens proberen. Een eend ziet er appetijtelijker uit dan een kip. Je weet wanneer hij een charge uit gaat voeren, namelijk precies als je met je auto langsrijdt. Zijn malse vlees doet ook zeker niet onder voor dat van zo’n kip. Kwarteleieren lijken me ook een mooie vangst. Een zalige delicatesse waar zelfs de Japanners van smullen. Binnenkort ga ik weer op pad om de prijs op te eisen voor het vinden van het eerste kwarteleitje van het jaar.

Spreeuwen… Zouden die lekker smaken? Ik heb eens spreeuwen in mijn schuur gehad, toen ik nog probeerde mijn polderroots te volgen. Twee worpen! Dat was spannend, maar tegelijkertijd nogal goor met hun feces. Fascinerend, hoe ze dat nest hebben gemaakt, van strootjes, lintjes, plastic en geduld. Wie zegt dat rondslingerend plastic geen doel dient!

 

Kortom, ik heb bar weinig met scharrelen.

 

Repliek hier:

%d bloggers liken dit: