JUNIBLOG

Dinsdag 8 juni 2021: Manons kat Kees die wel leuk is

Laatste wijziging gemaakt op 28 februari 2022 door reinedumonde

 

Ik heb de beste kat nooit in levenden lijve mogen ontmoeten, maar de verhalen liegen er niet om. Ook de kerstkaart niet. Ik weet niet of Kees de Kees van Instagram en/of Twitter is, maar zo niet, dan kan hij misschien vrienden worden met die andere Kesen. Ik moet altijd aan Tatjana Šimić denken als Manon het heeft over Kees, vanwege Flodder. Automatisch visualiseer ik dan hoe Kees in zijn net te kleine bikinietje ligt te zonnen aan de rand van het zwembad waar aardappelschillen in drijven. Och, de dingen die een indruk op me hebben achtergelaten sinds mijn jeugd. Nu ik actief verder visualiseer, zie ik Kees voorovergebogen over een auto met de vieze buurman achter hem. Arm beest. Voor de jonge followers die deze referentie(s) niet snappen: ga Flodder kijken. 

Kees is een jonkie, als ik het goed heb. Als je een jonkie neemt, heb je er wel het langste plezier en profijt van. Of je dan ook het meeste plezier en profijt van het beest hebt, is een andere kwestie. Net als mensenbaby’s vragen kattenbaby’s veel aandacht, tijd en geld. Ik geef het ‘r te doen, Kees’ baasje. Kees stond op de kerstkaart van 2020, het beste beest hoort er echt bij. Ik ken hem niet, maar naar analogie van dat ik bij voorbaat Candy en Cookie van de buren niet mag, ben ik bij voorbaat dol op Kees. Barry zou hem ook zeker een plekje in zijn hart gegeven hebben en wellicht zelfs op een goede dag al dan niet lepeltje-lepeltje in de zon hebben liggen soezelen, ware het niet dat de twee beste beesten elkaar waarschijnlijk nooit zullen ontmoeten. Ik stel me zo voor dat Kees als een tevreden kat in zijn doos ligt, spinnend, zijn ogen dichtknijpend, genietend van zijn welverdiende rust.

Mijn vroegste herinnering aan een van onze katten is dat Moederpoes ingeslapen moest worden vanwege een verwonding die hij opgelopen had in een combine, in de volksmond ook wel maaidorser genoemd. Ik weet niet of hij op dat moment actief moeder was, maar zo ja, dan zou dat wel heel zielig geweest zijn voor zijn jonkies. Ik kan me een foto voor de geest halen van een kleine Reine die deze bewuste poes een bakje melk geeft en in mijn herinnering was Moederpoes op dat het moment al dodelijk verwond. Dit kan ook een verbastering van mijn herinnering zijn. Moederpoes was ook een goede poes, eentje die zich zo voortplantte als een rooms-katholiek konijn. Ik was altijd al dol op poezen, mits ze normaal uit hun ogen keken en niet zo viezig langharig waren en er was een moment waarop we vijftien katten rond hadden lopen. Kees zou prima in dat cluster gepast hebben, want het was een vrolijk, sociaal cluster dat niemand uitsloot, op anderssoortigen na. Ongelukkigerwijs kwam het lot ze stuk voor stuk halen. Een voor een werden ze overreden, liepen ze weg, stierven ze een ouderdoms- of ziektedood of werden ze opgehaald omdat we een advertentie hadden gezet na het zoveelste nestje. Diep in mijn hart was ik altijd jaloers op de mensen die onze poezen kwamen ophalen, maar als je minderjarig bent, heb je bar weinig in de (poezen)melk te brokkelen, dus er werd voor mij besloten dat de poezengrens bereikt was. De term kattenvrouwtje is denigrerend bedoeld, maar ik zie niet waarom met vijftien katten leven erger is dan dagelijks psychische hulp verlenen aan ‘melders openbare ruimte’. Als er nou ook eens een database kon komen waarin alle melders opgenomen worden, zonder dubbelen, zou het een stuk makkelijker zijn om een therapiegroepje te organiseren. 

Tatjana heeft eens in een interview verteld over haar ervaring met de ‘buurman-scène’ en ze zei dat ze als jonge meid niet wist wat haar overkwam. Ze biggelde bittere tranen en weet dat aan haar jonge lichaam, want wist zij veel met haar 22 jaar. Dat ze de bewuste rol gekregen heeft nadat ze een foto had laten maken waarop ze halfnaakt, zwoel kijkend de Panorama opluisterde, is ze zeker vergeten. Ze moest wenen bij de gedachte aan dat haar tegenspeler zijn ‘apparaat’ tegen haar aan zou gaan ‘bengelen’. Alsof ze nog nooit eerder zulks gedaan had op haar 22e. Je vraagt je dan toch ook af of de modesty patches iets zijn van de laatste twee decennia. Werd er in de jaren 80 vrijuit gebengeld met apparaten op filmdecors? Dan is het geen wonder dat er zoveel aidsdoden gevallen zijn in die tijd. 

Ik mag toch hopen dat Manons Kees zijn hormonen beter in bedwang heeft dan Tatjana, mijn favoriete promiscuée. 

Repliek hier:

%d bloggers liken dit: