BLOG 2.0

Lekkere wijven

Laatste wijziging gemaakt op 24 februari 2022 door reinedumonde

25 kilo geleden werd er een vergelijking gemaakt met mij en een of andere promiscuée, en die werd een lekker wijf genoemd en ik werd uitdrukkelijk geen lekker wijf genoemd. Als er schaarsgeklede wijven langslopen terwijl ik ‘op date’ ben met iemand, worden die meer bekeken dan ik. Nu kan ik me dat nu wel voorstellen, na 25 kilo en nu ik broeken draag, maar waarom zou je dan nog de moeite nemen met me ‘op date’ te gaan. Ik gebruik hier uitdrukkelijk niet de normale term ‘een afspraakje hebben’ of ‘mee uit nemen’, want dat is me nog nooit overkomen en ik zie dat ook niet meer gebeuren. Onlangs liep er een of ander wijf met wildgekleurd haar en een zo’n kort broekje aan dat ik haar reet kon zien langs en nog was dat meer het bekijken waard dan ik.

Nu hoor ik je denken ‘leg die chocolade weg dan en ga eens wat doen’, maar zoals ik zeg, dit was 25 kilo geleden ook al zo. Toen ik een scharminkelige tienjarige was, voelde ik me zo dik dat ik des nachts buikspieroefeningen ging doen op de vloer. Nou wilde het lot dat mijn ouderlijk huis stamt uit de tijd dat Woody Guthrie nog niet eens een idee was, dus de vloer kraakte nogal. Uiteindelijk wist ik precies waar de planken niet kraakten en waar ik dus mijn onnodige buikspieroefeningen kon gaan doen. Onnodig omdat ik geen varken was en onnodig omdat ze me toch niet moesten. Ik ben op mijn tiende van school gewisseld en op mijn eerste dag werd me verkering gevraagd. Na nagevraagd te hebben bij een klasgenoot wat verkering nu eigenlijk was, zei ik iets in de trant van “Ielw, nee!” Nou, daar maakte ik geen vrienden mee en als ik drie sixpacks gehad had, hadden ze me nog niet gemoeten. Later bleek dat in de klas vijftien jongens zaten en veertien meisjes en die hadden allemaal verkering met elkaar. De overgebleven jongen vroeg mij dus verkering. Ik was toen al blij dat ik dit verzoek kordaat met de grond gelijkgemaakt had en nu nog steeds omdat ik niet net als de Cheyennes uit de klas nu in ondergoed op internet sta. Kaj heeft hopelijk nu wel verkering met iemand. Wellicht wel met Cheyenne.

De promiscuée in kwestie, het lekkere wijf, is helemaal niet zo lekker. Met make-up en een glimlach lijkt het al gauw wat. Deze staat ook in haar ondergoed op internet, trouwens. Althans, in een broekje dat in mijn ogen weekend-ondergoed is. Ik vind dat vreemd en raar. Nu ben ik heus niet vies van gore plaatjes, maar dan bekijk ik ze wel graag in de context van seriemoordenaars en anderszins geesteszieken. Daarmee zeg ik niet dat sletten niet geestesziek zijn, maar als ik dan toch naar sletten moet kijken, dan het liefst zij die struikelen en hun tanden verliezen, zij die opengereten in een container liggen, zij die rennend naar de trein hun hoerentelefoons verliezen en dan als het even kan ook de trein nog missen of gewoon de rij kooidanseressen bij de soakliniek.

 

Ik word pas feministisch als mijn geslachtsgenoten zich gaan gedragen. Zolang deze snollen zich zo gedragen en actief bijdragen aan de versnolling van de wereld, kan ik niets anders hopen dan dat ze in een of andere true-crime-documentaire belanden. Hoe kun je zo snollerig zijn dat je aan mijn zogenaamde partner moet komen? Zijn er niet genoeg anderen die snollerig met de snollen kunnen doen zonder dat ze daar een non-snol zoals ik mee lastigvallen? Misselijkmakend. Zoals ik vandaag al op Facebook even stilstond bij een van mijn aartsvijanden:

“Zoals ik in 2011 al zong in een van mijn mindere liedjes, Mary II, of contagious bitches:
“Comme toi sans oxygène, des violettes sont bleus
Je te blesserai jusqu’à ce que tu ne bouges plus
Ou bien tu me dis maintenant le mot magique « clémence »
T’es un type trop dramatique
 
I could kick you in the back, you know
I’ve killed you eight times in my head, you know
And I’ve tortured you every day
In time those thoughts will go away, they say”
 
Ik heb toen in plaats van ‘clémence’ ‘merci’ gezongen voor de alliteratie. Het zat me nooit lekker, toen ook al niet. Nu, een decennium later, mag ik van mezelf mijn eigen liedtekst veranderen. Persoonlijke groei, me dunkt.”

Als ik deze Marije toch eens voor mijn bumper tegen zou komen, kan ik niet garanderen dat ik rem. Dat geldt evenzo voor de Maaikes, Merels en Manons die mijn leven een hel maken. (Uiteraard niet alle Manons. <3) Ik mis het om schaamteloos te kunnen schelden met kanker. Dat kon gewoon in Den Haag. Wat zeg ik… Dat werd van je verwacht. Als ik eens openheid zou geven over hoe vaak ik op een dag iemand mompelend verguis terwijl ik het k-woord gebruik, dan zal menig mond openvallen: van bewondering, maar ook van schrik. De snol van bovenstaand liedje woonde op een paar honderd meter bij mij vandaan. Ook bij mijn toenmalige vriend Judas vandaan. Judas en zij vonden het op een nacht nodig elkaar te gaan betasten en als excuus werd gebruikt dat zij dichterbij de stad woonde, waar zij zich hebben lopen bezatten toen ik thuis lag te wachten op Judas die aan de zuster van het ziekenhuis beloofd had dat hij voor me zou zorgen. Dat was de enige reden dat ik al naar huis mocht, dat iemand voor me zou zorgen. Liegen deed hij kennelijk dus niet alleen tegen mij. Wat een kankergek was dat. Ik weet nog wat ik aan had toen hij het me vertelde. Had ik maar een werkpak aan gehad, met een klauwhamer in mijn gereedschapsriem. Dan had ik zijn kop ingeslagen en was de wereld een stuk beter af geweest. Niemand die dat stuk onbehoorlijke vreten mist, op zijn moeder, waar hij ongetwijfeld nog bij woont, na misschien, maar dat is niet mijn probleem, dan had ze beter haar best moeten doen. Over de moeders van de Judassen in mijn leven gesproken… In 90 procent van de gevallen zijn de moeders op de hoogte van het overspel en het gore gedrag van die lui. Wat is er dan niet mis met ze?! Mijn moeder zou me neerhoeken als ik vreemd zou gaan. Om te kotsen, die lui. En nee, ik ben niet van plan ze te vergeven – zoals ik ooit treffend al zei: hoe schrijf je dat, met de f van fuck you? – en vergeten zal ik het ook zeker niet. Mocht ik me ooit in een Battle-Royale-situatie bevinden met ze, reken maar van yes dat ik ze afmaak waar ze bijstaan. Een voor een, stuk voor stuk. Nu hoor ik je denken: „Nou, nou, nou, Reine, hoe kan ‘ie wel weer? Zo kan ‘ie wel weer.” Neen. Zo kan ‘ie helemaal niet weer! Ik ben uit Den Haag moeten verhuizen voor hun eigen veiligheid. Het duurt even voor deze agressie vorm heeft gekregen, want eerst is er het stadium van huilen en proberen over te halen niet weg te gaan, maar eenmaal in het agressieve stadium aangekomen, is er geen andere mogelijkheid dan om daar te blijven. Ze gaan rustig verder met hun leven alsof er niets aan het handje is, zoals bovenstaande Fransoos treffend zegt, en zowel excuses als gepaste straffen blijven uit. Persoonlijk vind ik dat castratie een passende straf is voor een volwassen vreemdganger, maar dat zal wel weer weggezet worden als extremisme en gekheid. Niets is onvoorwaardelijk, liefde is een ziekte en als je je best niet doet, zou je met de stok moeten krijgen. Persoonlijk vind ik mezelf een erg goede vriendin, maar als eenmaal de grens bereikt is, kom je niet weer terug in mijn gratie. Ik denk dat ik ook een goede koningin zou zijn. Gesputter van het volk zou ik met harde hand de grond in boren en als iemand vraagt om tijdens een pandemie een vijand van hem te elimineren door hem in de kerker te gooien, draai ik daar mijn scepter niet voor om. Ach, wat zouden we in een fijne wereld leven.
 
 
 
 
Al met al moet ik concluderen dat ik  geen lekker wijf ben en nooit zal worden, want ‘dat is ook hoe je gezicht eruitziet’. I kid you not, dit is tegen mij gezegd. Al met al concludeer ik echter dat vrouwen mijn concurrent of vijand zijn en dat ze uit zijn op mijn spullen en mensen van me af te pakken. Ik word pas feministisch als mijn geslachtsgenoten zich gaan gedragen. Als ze niet weten dat de vreemdganger een vrouw of vriendin heeft, tja, kun je dan boos op ze worden? Ik wel, maar dat is een ander punt dan ik wil maken. Als ze het weten en toch hun geslachtsdelen (primair, secondair én tertiair) laten betasten, dan vind ik je een laag-bij-de-gronds kutwijf dat publiekelijk gelyncht moet worden en met hete pek overgoten en ingegoten moet worden. Feminisme is één grote grap die mijn vrouw-zijn ondermijnt en die de Merels, Manons en Marijes vrij spel geven om vies te doen.  
Wat doe ik hier nog… 
 
 
 

One thought on “Lekkere wijven

Repliek hier:

%d bloggers liken dit: