BLOG 2.0

Onrecht en wilde beesten (geen betoog voor het veganisme)

Laatste wijziging gemaakt op 28 februari 2022 door reinedumonde

Het was sportdag 1999. Het was 2 gymnasium. Het schoolbestuur vond het nodig ook ons nerds de marteling die sporten is te laten ondergaan in de brandende zon en daarmee onze bleker dan lelieblanke huidjes – bleek door het gebrek aan zonneblootstelling – te onderwerpen aan de zomermiddagzon. Ik herinner me nog enkele onderdelen van dit nutteloze evenement: speerwerpen, voetbal, en de door allen gevreesde Coopertest. U begrijpt uiteraard dat ik vooral uitkeek naar het speerwerpen en dat ik bij de eerste ronde al gediskwalificeerd werd wegens wangedrag. Tja, geef me een speer en ik ‘ga los’, zoals de jongeren van tegenwoordig zeggen. De Grote Ontsporing van een jaar later was al in ontwikkeling, maar nog wel onder controle. Verhalen over de Grote Ontsporing, die nog steeds niet geheel onder controle is, kunnen op aanvraag worden gepubliceerd.

Onderstaande video is geen beeldmateriaal van de bewuste sportdag, maar het is wel een passende opluistering van dit blogsel. De video is ongeschikt voor hen die meer empathie in de flikker hebben dan ik; ik moest hardop grinniken tijdens het kijken.

De docent lichamelijke opvoeding heette Bosboom, Boerboom of Borsboom. Ik kan me haar tronie nog voor de geest halen als ware het gisteren en als ik beter mijn best gedaan zou hebben bij tekenen, of beeldende vorming zoals het genoemd wordt om de tijdverspilling die het is nog enig aanzien te geven, zou ik die tronie nog rimpel voor rimpel minutieus kunnen reproduceren. Helaas: beeldende vorming is niet aan mij besteed en een koe die ik teken is alleen aan de hand van zijn vlekken te onderscheiden van een kat. Doe je niets aan.

Bosboom, Boerboom of Bosboom, laten we haar voor het gemak Ellie noemen, vond dat ik te wild omsprong met de speren, ja: meervoud, en dat ik moest kalmeren voordat ik een andere leerling een oog uit zou steken. Ik zei haar dat ik daarna pas zou kalmeren (niet op de link klikken als je niet tegen de cyclus der natuur kunt) en dat ik alles prima onder controle had. Voor de duidelijkheid: dit was al tijdens de periode waarin leeftijdsgenoten het nodig achtten hun onuitgelokte afkeur jegens mij op dagelijkse basis duidelijk te maken en de hekel die ik aan hen had en preventief aan andere onschuldigen groeide met de dag exponentieel, waardoor het me geenszins interesseerde hoeveel ogen ik met welke speren uit zou steken. Ik wil niet zover gaan om te beweren dat ik de slachtoffers turfend bijhield, maar de gedachte kwam wel in mijn minderjarige brein op. Er waren toen dus al tekenen. Als ik het me goed herinner was mijn enige geallieerde er die dag niet bij vanwege een doktersbriefje dat zij wel en ik niet had kunnen bemachtigen. Haar mis en gun ik het beste. Zo niet Het Ding, de sletjes en klootzakjes die mijn leeftijdsgenoten waren. Zo ook niet Ellie, die in plaats van mij te berispen degenen die mij het leven zuur maakten een speer in de ogen had moeten steken of in elk geval streng toe had moeten spreken. Ik hoop dat Ellie zich op dagelijkse basis ziek voelt en dat ze geen leugens meer verspreidt zoals ze ongetwijfeld met haar aangeboren herpes wel doet.

De leugen waar ik op doel is de volgende: Ellie, de docent lichamelijke opvoeding, had geen grip op mij en haar opleiding bleek ze voor niets gevolgd te hebben of ze had bij het onderdeel pedagogische berispingen zo haar best gedaan als ik bij beeldende vorming. Na mijn provocerende gedrag dat niets meer dan een schreeuw om aandacht was die ze op had moeten merken als docent, is ze naar de rector gegaan en heeft ze daar verteld dat ik haar een wild beest genoemd heb. In werkelijkheid heeft ze mij in het bijzijn van de hele tweede-klas-delegatie van het lyceum dat ik aandeed een wild beest genoemd. Mijn superieure geheugen laat me hier heus niet in de steek en ik weet zeker dat Ellie een vuile leugenaar is. Na tweeëntwintig jaar en talloze keren dit moment afgespeeld te hebben in mijn hoofd weet ik het nog steeds zeker en ik hoop dat Ellie pijn heeft.

Ik heb van de rector straf gekregen in de vorm van ochtendcorvee en in tegenstelling tot menig ander opgelegd ochtendcorvee op andere scholen heb ik daadwerkelijk nog het schoolplein geveegd bij het krieken van de dag. Wat was ik nog jong en onbezonnen! Het latere opgelegde corvee weigerde ik uit te voeren, waar schorsing op volgde. Ik werd tot eenzame opsluiting in mijn kamer verbannen, maar men had niet door dat dat het grootste genot ter wereld voor me was, dus leren deed ik er uiteraard niets van. Als ik voor straf met anderen had moeten afspreken, was het beoogde effect groter geweest.

Dat Ellie me een wild beest noemde, in het bijzijn van wie dan ook, doet me niets op het vlak van belediging. Dat ze daarover loog tegen een hogergeplaatste doet me van alles! Liegebeesten zijn in mijn ogen niet meer waard dan een talentmanager, die overigens die titel (?) niet krijgen als ze niet goed kunnen liegen, en ik kan het niet verkroppen dat een beetje liegebeest wegkomt met zijn wandaden, een spoor van vernieling en -bijstering achterlatend. Menig oud-onderwijzer zie ik in mijn geboortecontreien wel eens boodschappen doen of in het wild ergens fietsen, maar Ellie heb ik nooit gezien buiten het schoolgebouw, wat misschien maar een geluk bij een ongeluk is. Voor haar.

Repliek hier:

%d bloggers liken dit: