DE NEDERLANDSE SPOORWEGEN

Avondcondo

Laatste wijziging gemaakt op 28 februari 2022 door reinedumonde

Wat de avondcondo me nou toch maakte… Om Greta te parafraseren: „Hoe durft hij!”

Ik zat rustig te zitten in het geel-blauwe monster, en op voldoende afstand zat nog een andere passagier dan wel ander slachtoffer. Komt de avondcondo opeens de coupé binnen en zet zich neer in de aura van mijn medepassagier die kennelijk geen monddeksel droeg! Hij zegt tegen de ouwe baas: „Wilt u wel even uw mondkapje opdoen?!”, zo luid dat zijn geslacht ongetwijfeld verhardde en de passagiers in de volgende coupé zijn oplettendheid konden horen. De ouwe baas zegt: „Ja, ik zit hier alleen, ik zie niemand anders zitten, dus ik had hem even afgedaan. Maar nu zit jij hier bij me, dus ik zal hem wel even opdoen dan.”, het onding opdoend. Dan lijkt de avondcondo’s woede te ontploffen en zo passief-agressief als ik nog niet eerder meegemaakt heb, zegt hij de ouwe baas: „Nou, u zit hier niet alleen, ik zie nog een of twee mensen zitten hier, zoals mevrouw hier.”, naar mij wijzend. U zult begrijpen dat ik de avondcondo toen ferm maar vriendelijk gevraagd heb: „Wilt u mij hier wel even buiten houden! Ik geef meneer groot gelijk in het afdoen van zijn mondkapje. Ik denk dat afstand houden veel effectiever is tegen co-ro-na dan zo’n vod verzadigen met je adem.”, een dwingend armgebaar makend naar de 18 (achttien!) andere zitplaatsen in de coupé. De avondcondo haalde de wenkbrauwen op, deed wat op zijn telefoon en verliet ons kort daarna en is ongetwijfeld ergens anders in de trein zijn veinsautoriteit gaan spuien. Zijn Jannie zal het moeten ontberen vannacht, want ik geloof niet dat hij straks trots thuiskomt. Misschien komt hij wel helemaal niet meer thuis, huilend.

Met de dag groeit mijn condo-aversie. Met de dag vraag ik me meer af wat die lui mankeert. Zaterdagmiddag werd een passagier onwel in de trein, vlak voor mijn bestemming. Hij mompelde ‘help, help’ en zijn telefoon viel op de grond. Ik ben gelijk op zoek gegaan naar een condo, terwijl een ander bij de man bleef. Toen de trein tot stilstand was gekomen en ik eruit rende om een condo te zoeken, duurde het me veel te lang. Toen ik dat stuk vreten eindelijk gevonden had en hem toeriep dat er iemand onwel was geworden, durfde hij te zeggen: „Ja, moment alsjeblieft.” Ik snelde dus naar een andere condo op het perron en die was iets welwillender, maar de tegenzin zag je toch duidelijk zijn lelijke kop uit sijpelen. Ik hoop dat de man in kwestie het overleefd heeft en dat hij zich weer goed voelt. Ik hoop dat de condo nu ergens om hulp ligt te mompelen, tevergeefs. Volgende keer bel ik maar gelijk 112, wat ik waarschijnlijk überhaupt had moeten doen. (Mijn medepassagier had gebeld, hoorde ik achteraf. Ik zag logistieke beren op de weg, want welke locatie geef je op aan de alarmcentrale?)

Al met al een enerverend weekendje.

Repliek hier:

%d bloggers liken dit: