JUNIBLOG

1 juni, #30daynegativechallenge: god en religies

Laatste wijziging gemaakt op 6 juni 2022 door reinedumonde

Ik vind mezelf als heiden vaak christelijker dan ik menig gelovige vind. Wat een kwaadaardigerds zitten daartussen! Je kunt bidden wat je wilt, maar als je rot van binnen bent, dan word je nooit een goed mens. Van dichtbij zie ik op dagelijkse basis hoe het idee van een deïteit jonge mensen hersenspoelt waar ze bijstaan.

Nu zeg ik niet van deze jongelui dat ze slecht zijn, maar wat niet is, kan nog komen en hun statistieken zien er allesbehalve rooskleurig uit. Het gevaar huist in hun waandenken, of wandenken, en hun overtuiging dat god of Jezus of zo hen wel van al hun zonden wassen zal. Revolutionair idee: pleeg geen zonden, dan hoef je ook niet met het bloed en den Geest van Christus gewassen te worden na decennia zonden op je kerfstok erbij gesneden te hebben!

Ik ken iemand die een gediagnosticeerd godcomplex heeft. Nu wil ik niet zo ver gaan dat ik dat ook heb of nastreef te hebben, maar ik vind mezelf wel beter dan die verdomde christenen. In naam van het christendom doen ze wat ze willen en kwetsen ze daarmee anderen die dicht bij hen staan. Mijn professionele mening is dat die mensen geestelijke gezondheidszorg nodig hebben en met terugwerkende kracht al dan niet chemisch gecastreerd moeten worden.

Als ik mensen kwets, is dat tenminste opzettelijk en verdiend. Moeten we de gekwetste feministen die het feminisme aanhangen als ware het een religie, ook onder mensen scharen? Mijns inziens niet. Kwets ik ze daarmee? Hopelijk. Maakt me dat een slecht mens dat door zijn zonden gewassen moet worden? Nee. Je andere wang toekeren gaat maar een paar keer op, afhankelijk van de lengte van je lontje.

Moeten we dan met z’n allen vredig naast elkaar leven en ieders keus accepteren en tolereren? Nee. Dan blijven we bezig, zeg. Dan krijgen we straks ook nog een kruipend farfallemonster.

De klassieke oudheid en de Noorse goden fascineren me wel ten zeerste. Die laatsten vooral door hun uitermate bevallige aanhangers, te weten de Scandinaviërs. Toch eeuwig zonde dat ik Frans ben gaan studeren en niet Deens, maar ja. Een mens maakt keuzes. Als ik nou één meter vijftig was geweest, dan was Frans ook prima geweest. Lekker oppervlakkig van me. Ja, zo ben ik. Terwijl ik dit aan het typen ben, gaat er zo’n man die Scandinavische voorouders moet hebben naast me zitten in de trein. Nu kan ik dat beter (lees: 20 seconden langer) accepteren dan de schilferige, op zijn laptop rammelende bejaarde die tot een paar stations terug op zijn stoel zat, maar het blijft een mens, tenzij hij in zijn vrije tijd een jammerende feminist is – want ja, mannen kunnen kennelijk ook feminist zijn – en we weten allemaal wat ik van mensen vind.

De minderjarige leden van mijn familie zeggen me steeds dat ze hopen dat ik in de hemel kom. Dan zeg ik steevast dat dat wel goed zit, maar hoe ouder ze worden, hoe meer vragen ze stellen en hoe minder effectief die dooddoener dus is. Er komt in de nabije toekomst een moment waarop ik ze zal moeten zeggen dat ik denk dat ze in sprookjes geloven. Dan zullen ze niet weten wat sprookjes zijn, daar hun moeder sprookjes in de ban gedaan heeft. Want sprookjes zijn slecht, maar kleuters het verhaal van Elisa en de 42 beren of zo voorlezen is een prima opvoeding. In mijn ogen moet je dan op z’n minst nu je voortplantingsorganen laten weghalen en als het even kan terug in de tijd gaan, bij voorkeur naar het moment waarop je nog dacht dat god een sprookje was, want je wordt niet geboren met die waanzin in je kop, maar als dat niet kan dan toch zeker naar het moment voor de bevruchting. En dan bezinnen als een malle!

Als die lui nu nog hun moeder met het respect dat een moeder verdient behandelden, dan was er minder aan de hand. Als ze ketters nu nog lekker lieten ketteren, zoals de ketters hen laten waanzinnen, was het ook allemaal niet zo erg. Maar nee! Die reli-lui zetten letterlijk en figuurlijk hun voet tussen je voordeur en het kozijn en willen per se dat je hun fantasietjes als waarheid aanneemt. Nu weet ik dat ik al vrij vroeg over god en consorten nadacht, maar ook al vrij vroeg dacht ik bij mezelf: wat een malligheid. Al die jaren christelijk kinderkoor, gelovige vriendinnetjes en godsdienstles hebben me voldoende informatie gegeven over het reilen en zeilen in de krochten van het geloof en ik hou me er verre van. Toen op mijn 14e de moeder van mijn beste vriendin haar verbood om naar de Heideroosjes te luisteren, brak mijn klomp. Zolang wij, de ketters, de gelovigen niet bijeen razziaën en op de brink lynchen, is er toch niet zo veel aan de hand? Dit klinkt heel tolerant uit mijn toetsenbord, daar ben ik me van bewust, maar wij laten hen, dus zij zouden ons ook moeten laten.

Ik ga nu eens even kijken in welk naburig dorp ik vannacht de meiboom kan beschadigen. Malligheid.

 

Repliek hier:

%d bloggers liken dit: